REVIEWS / Denying the healers

Die Reminiszenz an "Defining the leaders" (2014) ist nur scheinbar, der Mann aus Toulouse, bekannt für seine Bela Tarr-Tristesse und Funeral Folk-Songs, offeriert hier vier Instrumentals, von denen '191.8 limbes' einen derart kakophon zischenden und berstenden Querstrich zieht, als wäre die CD-R kaputt. Man muss sich freilich in Erinnerung rufen, dass Bel mit Dead Men's Letters sich schon dark ambient und mit Misery und dem Label Distant Voices black-metalistisch positioniert hat. Toulouse hat neben Alfie Ryner auch seine finsteren Seiten mit etwa dem Label Necrocosm, dem Rohstoff ("La came crude") von A Very Old Ghost Behind The Farm, den pessimistisch-melancholisch angedunkelten Stimmungen bei Hors Sujet oder die 'Soft Drug'-Dröhnung von Saåad. Bels 'The dying water' bringt klopfende Drummachine und knarrenden Synthie in ein dunkles, regnerisches Ambiente. Bei 'Ultranoir' legt er Keyboardsmelancholie, Cellostriche und pochende Funeral-Beats über einen knisternden Fond, zieht jedoch die Schlagfrequenz an als Kontrast zum rituellen Düsterpathos. Mit einem Pleinair-Epilog. '7.44_ltrnt' bringt zuletzt nochmal hastig pochende Achtel über einer dröhnenden und einer scharf sirrenden Spur. Ein Wechsel der Mittel, nicht der Ziele. Und all das als Soundtracks zu Videos über verschleierte Bewegungen, Lichtblitze und Blicke auf dämmrig und nächtlich dunkle Wasser, mit Lidern, die von einer undefinierten Krankheit zucken.

(Rigobert Dittmann / Bad Alchemy. December 2016. ALL)




We schrijven November en nu de klok weer het winteruur slaat worden de dagen korter, kouder maar vooral ook donkerder. En wie de gepaste tune nog niet heeft gevonden om zich daarbij te laten begeleiden vindt in de muziek van Thomas Bel de geknipte reisgezel. Deze autodidactische muzikant uit Toulouse zou je kunnen onderbrengen bij de drone, electronics en dark ambient, maar vergis je niet. Zijn roots liggen eigenlijk in de folkmuziek en dat is nog altijd te horen, net zoals zijn liefde voor poëzie en eeuwige dorst naar experiment die soms heel minimaal en andere keren heel duidelijk naar boven komen, als een echo uit het onderbewuste. Zo bracht Thomas Bel in 2015 “This is funeral folk” uit, waaruit duidelijk blijkt dat hij zijn eerste liefde niet verloochent maar juist omarmt en het is die synthese van identiteiten die zijn unieke sound maken.
Ook met ‘Denying the Healers’ tast Thomas Bel de grenzen af tussen het strikt noodzakelijke en het hoogst haalbare door puur instrumentale muziek die met electronica en dark ambient flirt te combineren met experimentele film. Zo krijgt deze vier nummers tellende ep van ‘amper’ twaalf minuten ook een visuele dimensie die de auditieve moet ondersteunen. De videos die bij dit conceptueel album moeten horen kan u downloaden met de code die bij de ep zit.*
Maar ook zonder de videos kan de liefhebber van het meer experimentele werk van dit album genieten. 191.8 Limbes belichaamt het desolate karakter van deze ep. Het statische geruis dat de achtergrond overstemt, dan plots uitdooft en weer langzaam geïntegreerd wordt in de openingstrack lijkt een rode draad doorheen het album. The Dying Water begint helemaal stil en daagt dan langzaam naar het einde toe. Hoewel dit een sterk nummer is kan ik me niet ontdoen van het gevoel dat hier meer mee gedaan kon worden. Het nummer duurt net iets langer dan twee minuten maar door de langzame totstandkoming, het sterke middenstuk en het abrupte einde blijf ik toch wat op mijn honger zitten. Niet dat dit afbreuk doet aan de track zelf en misschien is het kort-maar-krachtige juist het sterke aan dit nummer door het hoogtepunt niet uit te willen melken, hiervoor vertrouw ik volledig op het oordeel van Thomas Bel. Het geruis dat in het openingsnummer nog duidelijk domineerde lijkt hier in een machtsstrijd zijn verwikkeld met wat ik maar ‘de achtergrond’ zal noemen bij gebrek aan een betere verwoording.
Ultranoir is dan weer de meest heldere en melodische track van Denying the Healers en lijkt hierdoor heel organisch uit de vorige nummers te vloeien. De kristalheldere accenten van cello en piano komen hierdoor heel sterk tot hun recht zonder in te boeten aan het donkere, desolate karakter. 7.44_ltrnt tenslotte maakt de cirkel rond door te beginnen op dezelfde heldere manier maar steeds chaotischer te worden naar het einde toe. (Onwillekeurig komt bij mij hier de gedachte op dat dit bijna een metafoor is voor Icarus, die aan zijn ballingshap op Kreta probeerde te ontsnappen door weg te vliegen, maar door de zon bestraft werd voor het zich verliezen in zijn hoogtepunt door medogenloos te pletter te storten.)
In het beperkte tijdsbestek dat Thomas Bel ons geeft met deze ep toont hij dat hij een bepaalde sfeer kan bemeesteren die vriend en vijand kan begeesteren, zonder in herhaling of commerciële clichés te vallen. Dat hij daarenboven zijn muziek wil verheffen tot iets wat het puur auditieve overstijgt daar worden we enkel blij van. Is Denying the Healers een aanrader? Volmondig wil ik daar ja op antwoorden en ik kijk alvast uit naar wat hij nog allemaal uit zijn hoed tovert in de toekomst.

* De downloadcode bij de promo cd gaf enkel toegang tot de videoclips voor 191.8 Limbes en 7.44_ltrnt via mediafire, waarbij 7.44_ltrnt onvolledig kon worden uitgepakt. Of dit ook geldt voor de officiële release kan ik niet bevestigen. Deze clips zijn echter integraal op Youtube te bekijken met de additie van The Dying Water, wie ze wil bekijken kan dit dus ook online doen.

(Maarten Victoor / Dark Entries. November 2016. BE)